Prozesu-ezagutza da beste planta batean lerro bat errepikatzeko, produktu bat industrializatzeko edo bazkide industrial bati teknologia-transferentzia egiteko aukera ematen duena.
Benetako aktibo bihurtzeko bi gauza behar ditugu: digitalizatzea eta babestea.
Digitalizatzeak konpainiarena izatea dakar, eta ez planta batena edo pertsona gutxi batzuena. Digitalizatu aurretik ordenatu egin behar da, eta horretaz jada hitz egin nuen «neurtu bitan, moztu behin» postean.
Babesteko modua errotik aldatuko da konputazio kuantikoarekin. Gaur oraindik ez du hausten gure informazioa babesten duen zifratzea, eta inork ez daki ziur noiz egingo duen. Baina Europak datak jarri ditu jada: ibilbide-orriak 2026 amaiera markatzen du kriptografia postkuantikorako trantsizioa hasteko, eta 2030 muga gisa arrisku handiko erabileretarako.
Arrazoia sinplea da.
Gaur kopiatzen dena gorde egin daiteke eta teknologiak ahalbidetzen duenean irakurri.
Hilabeteetan iraungitzen den informaziorako ez du axola. Prozesu-ezagutzarako, hamarkadetan balio duenerako, bai.
Beraz, galdera ez da teknikoa, zuzendaritzakoa baizik: dakigunaren zer zatik jarraitu behar duen konfidentziala izaten hemendik hamar urtera, zenbat sistema, planta eta hornitzaileren artean banatuta dagoen, eta zaintzen dutenek planik duten zifratzea aldatzen denerako.