Industrian IAz hitz egiten dugun bakoitzean galdera bera egiten diot neure buruari: nondik aterako da hura entrenatzeko datua?
Planta batek, handia izanda ere, bere matxurak, bere akatsak eta bere prozesuak baino ez ditu ikusten. Eredu batek benetan ikas dezan kasu asko behar ditu, eta enpresa batek denbora luzea behar du horiek biltzen eta egituratzen. Batzuetan, hala ere, ez da nahikoa.
Ezin da IA bat entrenatu daturik gabe. Eta gure subiranotasuna galtzea ez da aukera bat.
Teknologia handiek eskalarekin konpontzen dute, datu publikoekin. Industriak ez du eskala hori. Eta gure datuak hirugarrenei ematea, edo lehiakideekin partekatzea, ez da plan serio baten parte.
Gaur badago hirugarren bide bat: ikaskuntza federatua. Enpresa bakoitzak etxean entrenatzen du eredua, bere datuekin, eta ereduak ikasi duena baino ez da komunean jartzen. Ikasitakoa partekatzen da, datuak inoiz ez. Emaitza da eredu batek ikusi duela enpresa bakar batek berak ikusi ezin zuena.
Hemen egin genuen jada. Mondragoneko kooperatibek elkarrekin sortu zituzten beren banku propioa, beren gizarte aurreikuspena eta beren ikerketa zentroa: bat bakarrik ere altxatzeko gai izango ez zen gauzak. Elkarlanerako modu hori izan zen XX. mendeko industrializazioari emandako euskal erantzuna.
XXI. mendekoa euskal eredua IAri aplikatuta izan daiteke?
Sektore bereko edo kluster bereko enpresak, merkatuan lehiatzen direnak eta ereduan elkarlanean aritzen direnak. Lehiatzeko kooperatu.
Teknologia hor dago jada. Falta dena betikoa da: konfiantza, arau argiak eta lehen urratsa emango duen norbait.
Bakarrik ez dugu datu nahikorik. Elkarrekin, bai.